تو پژواک قشنگ هر صدایی 

و مثل قلب عاشق بی ریایی 

پر از شوقی برای پر کشیدن 

رهایی تو رهایی تو رهایی 

تا بعد...

درون سینه اش آلاله ی سرخ 

سکوتش را شکست یک ناله ی سرخ 

از این رنجی که گویا قاصدک داشت 

گرفته روی ماهش هاله ی سرخ 

تا بعد...

نباشی آسمونم قهره با من 

درخت باغچه مونم قهره با من 

نباشی لحظه ها تاریک و سردن 

خدای مهربونم قهره با من   

تا بعد...