غزلی از شکسپیر

همانطور که امواج دریا به سمت ریگهای ساحل روانه‌اند

دقایق عمر ما همچنان با شتاب رو به پایانش می‌روند

و هر کدام جای خود را با آن که جلوتر می‌رود عوض می‌کنند

و همه با رنج و تلاش پی در پی به جلو می‌روند

تولد وقتی به دریای بی‌کرانه‌ی روشنایی قدم می‌نهد

دست و پای خود را به بلوغ می‌کشاند و با بلوغ به اوج می‌رسد

کسوف و خسوف‌های کج و بدخواه با درخشندگی او به جنگ و مبارزه بر می‌خیزند

زمان، که این همه زیبایی را عطا کرده و ارزانی داشته

اکنون هدیه‌ی خود را درهم و پریشان می‌کند

زمان، شادابی و و شکوفایی را که بر سر جوانی نهاده بود فلج می‌سازد

و بر پیشانی زیبایی خطوط موازی حفر می‌کند

زمان از نوادر و گلچین‌های راستین طبیعت تغذیه می‌کند و پروار می‌شود

هیچ چیز بر پای نمی‌ایستد  مگر برای آنکه زمان با داسش آن را درو کند

با این وجود، تا زمانی که در امید و انتظار باقی‌است شعر من بر پای خواهد ایستاد

و علیرغم دست بی‌رحم روزگار ارزش تو را خواهد ستود






تا بعد...