هرچه از قلم می بارد
چکامه ای است
که یاد با تو بودن را می سراید
و گاه چشمانم
با قطره ای
به واژه ها خوش آمد می گویند
******
واژه ها
این مرواریدهای زبان مادری
یاور بی ریای تنهایی
و فریاد گر خاموش لحظه های انس
شب و روز
اندیشه ی همیشه پاکت را
با ترنم باران
می ستایند