هلال !

هر سال

 تولد ماه خدا را

با یاد ابروان عارفانه ات آغاز می کنم

و جانمازم در بزم عاشقانه ی پروانه و گل

لبریز از خاصرات با تو بودن است

و دعایم

پروازت با بالهایی به طراوت نسیم

تا بعد...

گریز !

 از نگاه آینه ها

                            می گریزم

بر گیسوان باد شانه می زنم

و فال می گیرم

شاید دستی به نرمی نسیم نوازشم کند

و لبهایی به سرخی شقایق

داغی دوباره

بر پیکرم نهد

تا در گله ی آدمها

                               پیدا شوم

تا بعد...

طراوت خیال !

هر چه زمان می گذرد

شبهای من بیشتر از گذشته

به رنگ چشمانت نزدیک می شوند

و هر شب

 طراوت خیالم را

از گیسوی  بر شانه ریخته ات 

                                        احساس می کنم

و در صبح گناه آلود دستانم

نگاهت آیینه ی ندامتم بود

در آرامش آغوش

زیر باران  اشکها

                             پاک شدم

                                           و دریا

 

تا بعد...