بهشت !

در بستر دریا

بهشتی به وسعت مهربانی

                                                 گسترده بود

تا پری رویاهایش

سر بر شانه های عشق بیاساید

و لحظه ای بعد

پروازی به بلندای کهکشان

و آرامشی مانا

                             در قلب دریا

تا بعد...

قدمگاه

آنگاه که بیایی

قدمگاهت را با عطر مهربانی خواهم شست

و برای با تو بودن

وضو خواهم ساخت

که آیه ی خدایی

و من قداست چشمهای بارانی ات را

به جشنواره ی پروانه خواهم برد

آنگاه که بیایی

تا بعد...

هستی من !

گم شدم در نفس خود باز آ و پیدا کن مرا

هستیِ من رو به ویرانیست، احیا کن مرا

در زمان عشقهای پوچ و بی حاصل بیا

با نگاهی مهربان، مجنونِ لیلا کن مرا

تا بعد...