!

...خیلی خسته ام... خیلی...

تا بعد...

رستگاری !

گاهی مرا می نوازی چون گلهای باغچه

گاهی به من عشق می ورزی چون لیلی

گاهی از من می گریزی چون پرنده ای وحشی

اما من تا جاودانگی دوستت خواهم داشت

زیرا می دانم

با این احساس رستگار خواهم شد.

تا بعد...

زخمه !

با یاد مژگانت

بر سیمهای خسته ی ساز

                                        زخمه می زنم

و با یاد سکوتت

فریادی از شعر و ترانه

در دالان تاریک ذهنم

                                 به گوش می رسد.

تا بعد...