تو از تبار آرزوهای دریایی ام
تو از قبیله ی احساس عاشقانه ام
تو از سلاله ی پاکان
تو از جنس خاک
باران
نسیم
و من سرگردان
که چگونه بزرگی ات را
باور کنم
براستی چگونه؟

تا بعد...
خدایا به قداست خون مولایمان
حسین(ع)
عاشقانه بودن و عاشقانه رفتن را به ما بیاموز .

تا بعد...
و باز
باورهای سبزم را
چون گذشته
آبیاری خواهم کرد
حتی اگر
از نوازش برگهایش دریغ ورزی
و باز
نسیمانه هایم را خواهم سرود
حتی اگر
نامم را تا نهایت دنیا
فراموش کنی
و باز
تا آخرین ذرات بینایی ام
آیه هایت را خواهم خواند
******
می دانی که
در اندیشه ام زیباترین
در مذهبم پاکترین
و در نفسهای عاشقانه ام
یگانه ترینی
و باز زنده ام
برای باهم بودن

تا بعد...