عشق اینترنتی!

             نمایشنامه‌ای در چهار پرده

               پرده اول (رویchat )

     - تو تنها کسی هستی که نوشته‌های منو کامل می‌فهمی.

      - ID منو از کجا گیر آوردی؟

      - از یکی از وبلاگا، تو چه جوری به من علاقه‌مند شدی؟

       - از نوشته‌هات، ولی فکر کنم تو منو بیشتر دوست داری.

                                          

پرده دوم (رویmail )


- میخوام احساستو راجع به من بگی.

              - دوستت دارم و احساس می‌کنم روحمون خیلی به هم نزدیکند. تو احساستو بگو.

               - هم برات احترام قائلم، هم دوست قابل اعتمادی هستی هم I love you..

               - من به داشتن دوستی مثل تو افتخار می‌کنم.


                                             

 پرده سوم (حضوری)

بعد از 5 روز بی‌خبری مطلق

          - این همه راهو اومدی منو ببینی؟ چه جوری پیدام کردی؟!!!!

            - پرسون پرسون پیدات کردم. چند روز بود ازت خبری نبود خیلی نگران بودم، نمی‌تونستم کار کنم. حالا    که دیدم حالت خوبه خیالم راحت شد.

           - تو خیلی احساساتی هستی. سرم شلوغ بود می‌خواستم سر فرصت جوابتو mail بزنم.

           - من تا آخرش هستم ولی حدشو می‌ذارم به عهده خودت. ولی یادت باشه تو اول اومدی رو chat من.

          - من صد تا دوست دیگه هم رو مسنجرم Add کردم و باهاشون chat می‌کنم.

           - یعنی من با اونای دیگه فرقی ندارم؟

           - م‌م‌م‌م‌م‌....جوابتو تو mail می دم.

           - نیاز نیست، جوابمو گرفتم. خداحافظ.

                                      
                                                   

پرده چهارم ( رویoff )



- من با نظر اونیکه میگه عشق گناهه موافقم. وبلاگامم می‌بندم و تو رو هم از لیست دوستان خارج کردم. خداحافظ برای همیشه.

              - خوشحالم که من باعث شدم یه تصمیم قاطع برای زندگیت بگیری. خداحافظ برای همیشه. 

                
                                          


                 تا بعد.......

زندگی دریا!

از برایم عاشقی، دین و ایمان است و بس

کار هر روز و شبم، عشق پنهان است و بس

 کاش پایانی نداشت، یارب این باران اشک

پیش دریا زندگی، مهر خوبان است و بس


۱۸/۷/۸۲

تهران


تا بعد....

باور دریایی!

...وقتی اولین نوشته‌شو که یه دعا بود بهم داد، به استعدادش پی بردم و تشویقش کردم که ادامه بده......تا اینکه نادونی و حسادت دیگران باعث سردی اون از من شد...... تا اینکه دیروز یه شعر سفید ازش به دستم رسید که فکر می‌کنم تمام احساسش رو تو این شعر ریخته:


سراب وجودت را از دور

و از پس پرده‌های ریا

دریایی می‌پنداشتم

چه کنم که چشمانم

تشنه عظمت و پاکی دریاست

و آن را می‌جوید
 
و می‌خواهد

من هرگز دریا را

از چشمانم نخواهم گرفت

تو هرچه هستی باش

و من

بر این باور ساده دیرینه‌ام

خواهم ماند

و به جای تو

باورم را از تو دوست خواهم داشت

و عمق نگاهم را

به قعر باور دریایی‌ام

خواهم برد



تا بعد.....