امید !

تو امیدی برای زنده موندن

قشنگ مث طلوع شعر سرودن

تو پاکی مث ابر مث یه باغچه

رها مث ماهیا که تو رودن

تا بعد...

هق هق !

من و هق هقای گلو مونده ام

و اشکای شب از مژه رونده ام

تو و راز چشمای همرنگ شب

من و دفتر شعر ناخونده ام

تا بعد. ..

لحظه !

در گرمایی به طراوت خواهش

و لبهایی عطشناک بوسه

نگاهت

               در یاخته های از نفس افتاده

                                                       می خزید

و اشک هایی که

قلبم را نشانه رفته بودند

لحضه ای که

آغوش های مهجور

و دست های خالی

آرامگاه هم شدند

تا بعد...