از لابلای شاخه های زمستان
در صدای طراوت باران
در دوردستهای آواز نسیم
تو
آهنگ زیستنی
تو که
سروده ی سکوت شبهای تنهایی دریایی

تا بعد...
شب تاریک و یاد خرمن مو
من و سرمستی ام از عطر گیسو
من و صد آرزوی خفته در دل
و چشمانی که می گردند هر سو

تا بعد...
تو ذهنم واژه ها می جوشن از عشق
و شعرام هر نفس می نوشن از عشق
شبا که ناله ی دریا بلنده
فرشته ها سراپا گوشن از عشق

تا بعد...