دعای دریایی !

خدایا یاسمینم از تو خواهم

نگار دل نشینم از تو خواهم

دلم صد پاره گشت از هجر رویش

وصال نازنینم از تو خواهم





تا بعد...

نسیم پاییز !

هنگامه‌ی اسارت در چنگال آتش درون

نسیمی از اعماق پاییز

                                        نجوا کرد

آوایی از فراسوی زمان

از سرزمین تاریخ

همراه با سکوتی موزون

که سقوط رقص‌آلود برگهای رنگین را

                                                     تداعی می‌کرد

به دیار دریایی‌ام خوش آمدی

نسیم پاییز

تا آوای قشنگت

همواره و پایا

و با آمدن هر پاییز

نوید بخش آرامش دریا باشد .

و باز تعبیری نوین از

عشق

دوستی

رازداری

بر قاموس ورق ورق شده‌ام

                                       بنگارد






تا بعد...

زندان !

در تنگنای بودن

نفسها چه بیچاره‌اند

شبها چه بلند

و روزها

سرگشتگی را تکرار می‌کنند

نمی‌دانم

از کدام خرابه می‌آیم

که کاهگلهای رسوایی تمامی تنم را آلوده است

در این زندان شهر

که دیوارهایش از جنس هواست

حیرانی موهبتی است

و محبت

واژه‌ای است که با آن افسانه می‌سازند






تا بعد...