دعوت !

نازنینم

آنطور که هستم پذیرایم باش

نه آنطور که می‌خواهی

که حوضچه‌ی اکنون

تو را به عشقی راستین

                                         دعوت می کند

و دریا

در تلاطم بودنش

چقدر شاعرانه

همه‌ی آبی‌اش را

                        - بی چشمداشت-
نثارت می‌کند

به این امید که

در خاطره‌اش

                          جاودان بمانی.





تا بعد...

آرزو !

از آتش جدایی

می‌سوزم

چون هیزمهای خیس

درونم ترک خورده است

چون زمینهای تفتیده‌ی بیابان

 همه‌ی هستی‌ام

 یک خواهش است

 یک آرزو

که در چشمانم بنگرد

و نجواگرانه بگوید

«دوستت دارم»






تا بعد...

فطر !

تا بعد...