یگانه شاهد !

مرا می کشانی 

و خود سرفراز و مغرور 

از بلندای هستی 

                          بر شیداییم می نگری 

قلب تو 

یگانه شاهد شبی است که ذراتم زیر باران تپش 

                                                             می سوخت

و من بهشت با تو بودن را 

                                        چکه چکه 

                                                            می نوشیدم 

 

تا بعد...

عدالت !

حتی شانه های ستبر هم

یارای اندیشه اش را نداشت

زیرا

همه ی زیبایی

و همه ی آرزوهای فروخفته را

                                           نهان داشت

و او بود که

نان را تقسیم می کرد

و آهن را

و خون را

و او بود که

شمع را تقسیم می کرد

و احساس را

و عشق را

و او بود که

شبها خواب دریا می دید

و رستگاری

در آرزوی به آغوش کشیدنش

                                          بی تابی می کرد

 

تا بعد...

زنجیر !

با تو بودن

زنجیری است که

از صدای آهنینش

سرود آزادی بگوش می رسد. 

 تا بعد...