باران کویر!

هنگام مهربانی  تنت با دریا

پیکرت

 ابری است

 که همه ی بارانش را

                        بر کویر تنهای ام

                                                     می بارد 

تا بعد...

چشمانت !

همه ی آنچه را که دارم

و همه ی آنچه را که خواهم داشت

به چشمانت می دهم

که همه ی آفرینش

                                 در آنها نهفته است.

تا بعد...

ماجرای عشق تو ...

جانا ببین که من از جان گذشته ام

با دین تو از سر ایمان گذشته ام

یادت چنان در هبوط تنم رخنه کرد باز

با شوق وصل از شب هجران گذشته ام

از آتش زمانه ی نا مردمی ندارم ترس

با مهربانی ات ز گلستان گذشته ام

 چشمان تو شاهد شب زنده داریم

با نور چشم تو ز شبستان گذشته ام

گاهی که بیگانه می شوم از وجود خود

از ماجرای عشق تو پنهان گذشته ام

وقتی که اشک می چکد از ابر چشم تو

با چشم خیس از نم باران گذشته ام

پرهیز از تلاطم دریا نکن، بیا

زیرا هزارباره ز توفان گذشته ام

تا بعد...